Logboek introductietocht Similaun, 20 t/m 26 maart 2004

2004-03-20 17:30, zaterdag

Vertrek met trein van vrijdag 21.00 uur uit Utrecht. Krappe aansluiting van 12 minuten in München die inderdaad wordt gemist. Plan B: 2 uur later in Meran aankomen, dan een taxi voor een niet al te hoge prijs van 50 euro. Uiteindelijk nog om 15.11 aanwezig in Kurzras, maar 11 min te laat.

De gids heet Otto, en deelt iedereen zijn materialen uit. Iedereen vindt zijn rugzak veel te zwaar, dus ik houd mijn rugzak maar een beetje uit beeld...

Dan om een uur of 4 met de lift naar boven. De rest is al enige dagn eerder aangekomen en heeft al geskied en dus een liftpas. Een enkeltje kost 10 euro.

Eenmaal boven is het een klein stukje skiën naar de hut. Het laatste stukje zou normaal met nog een liftje en een stukje skiën worden gedaan maar de lift is dicht. De hut haalt mensen naar boven getrokken achter een sneeuwscooter, service van de zaak. Prachtig.

Met de geringe hoeveelheid slaap die een treinreis toch levert ga ik snel douchen -- jawel, warm water en zelfs een sauna naar het schijnt -- en om zeven uur is het eten, en dan zal ik snel afzwaaien.

2004-03-21 15:30, zondag

Deze hut schijnt de naam te hebben erg flexibel te zijn. Dat is handig als je lunch wilt meenemen bij het ontbijt; aan de andere kant wil de Hüttenruhe (10.00 stil) niet altijd helemaal gerespecteerd worden. Het was gelukkig niet zo druk, dus we hebben redelijk kunnen (bij)slapen.

Gisteravond met Otto nog even besproken wat we vandaag zouden doen: eerste techniekjes: lopen met vellen, vellen onderbinden, vellen afhalen, pieps ombinden (onder de buitenste laag kleding) en controleren. Daarna wat oefenen met omhoog lopen, ronde bochtjes maken als het wat minder steil is, spitzenkehre als het steiler is. Het ging iedereen eigenlijk best wel goed af.

Dan nog even een bakje thee (iedereen heeft een grote thermoskan bij zich), en dan begint het. We kruisen een stukje middel steil omhoog, en daarna komt een vlakker stukje waar we even kunnen bijkomen. Volgens mij heeft Otto extra veel bochtjes ingebouwd om wat extra te oefenen.

Onderaan het daarna komende steile stuk pauzeren we nog even, en daarna komt het laatste stukje naar de Rofenkopf (3231m). Halverwege is het vrij hard en mogen we ook nog de harschijzers onderbinden, maar meer eigenlijk om even te voelen. Het is toch wel handig.

Boven weer rust, fotosessies, Kijken naar de bergen in de buurt, Weisskogel, Similaun. Het uitstekend weer en het zicht is zo'n 30 km. We zouden verder kunnen zien maar ja, de andere bergen verdijnen achter wat we zien.

Dan gaan de velen af voor de afdaling. In uitstekende firn trekken we allemaal onze eigen bochtjes, meer minder of meer succes, maar we vinden het allemaal fantastisch.

Helaas is de rest van de sneeuw niet zo goed meer, en/want de dag vordert al. We besluiten rond half drie te stoppen, en even rust te houden. We frissen ons op, en om een uur of vier zullen we nog wat theorie krijgen over reddingsgordel en de stop en go techniek. Maar dat is straks.

2004-03-22 17:30, maandag

De theorieinstructie gistermiddag bestond uit gordeltje voor zekeringen, en een paar knopen, voornamelijk de sackstich en de acht. Dit alles werd gevolgd door een theorieverhaal over lawinegevaren: de stop en go methode. Daarna eten, planning voor morgen (vandaag) en om een uur of negen was het alweer afzwaaien.

's-Ochtends blijkt het werkelijk uitstekend weer, en het komt er uiteindelijk op neer dat we de langste route doen voor die dag. Richting Saykogel, laatste stukje zonder skis, Fiona blijft onder het topje wachten.

Daarna aan de andere kant naar beneden. De omstandigheden zijn werkelijk perfect. 10cm nieuwe sneeuw op een goede firnlaag. Iedereen kan vandaag prachtige bochtjes draaien. Beneden in het dal wordt een late middagpauze gehouden, en de vellen weer terug onder gebonden voor het laatste stuk naar de Similaunhut.

Onderweg komen we nog afdalers tegen, hetgeen Han op het idee brengt om zonder rugzak nog even een los afdalinkje te maken. Hint: als je zonder rugzak afdaalt moet je wel je vellen mee naar beneden nemen...

Afijn, uiteindelijk komen we allemaal vermoeid maar voldaan rond half vijf in de hut aan.

Intermezzo: de groep

Otto: skiführer. Rustige jongen, kent zijn vak. Ligt schijnbaar goed bij de bediening van de Schöne Aussichthütte.

Han: verkoper extraordinaire. Niet op zijn mondje gevallen en altijd wel in voor iets geks.

Fiona: Vriendin van Han. Taaie rakker en kan stiekum heel goed skiën.

Heidi: in voor van alles. Geïnterresserd in alles wat iedereen doet.

Remmo: doet waar hij zelf zin in heeft. Heeft het laatste stukje naar de Similaunhut een groot deel zijn eigen route gekozen: even lekker doorlopen.

O ja, en ondergetekende Vincent: stil en veel te eigenwijs, gelooft niet in gewicht besparen en betaalt daar nu de prijs voor.

2004-03-23 17:00, dinsdag

Daar gaan we weer. Waar waren we gebleven?

O ja, gisteren half vijf in de Similaunhut aangekomen. Wat (veel) bijkomen. Eten, na het eten met Otto nog even naar de kaart gekeken en plannen voor dinsdag gemaakt. Bij goed weer de Similaun beklimmen, bij heel goed weer kunnen we zelfs aan de andere kant naar beneden naar de Martin Buschhütte. Als het slecht weer wordt dan laten we de Similaun rechts liggen en gaan we de kortste weg naar de Martin Buschhütte.

Het is dinsdag slecht weer. Binnen zit de groep, buiten is het min twaalf graden en waait een harde wind zonder zon. Ergo: rustig aan doen, half tien vertrek, half uurtje later in de Martin Buschhütte.

We nemen wat, en dan gaan we wat aan lawineredding doen. Otto houdt een verhaal over hoe met het zoekapparaat aka pieps om te gaan.

's-Middags klimmen we nog een klein uurtje een naburige helling op, zetten dan de spullen bij elkaar, en gaan spelen met de pieps, scheppen en sondes. (De sneeuwlaag blijkt zo'n 1.90 meter dik.) Pieps zoeken blijkt makkelijker dan het lijkt. Niemand heeft er al te grote problemen mee, hoewel het in de eerste instantie even wennen is hoe met de dingen om te gaan.

Het weer blijft de hele tijd betrokken, hoewel de Martin Buschhütte lager ligt en dus minder wind heeft. Een uur of half vijf zitten we weer lekker binnen aan drinken van verschillende soorten en een stuk apfelstrudel, onder het genot van welk dit verhaaltje wordt geschreven.

2004-03-24 17:00, woensdag

Gisteren (dinsdag) goed gegeten in de Martin Buschhütte. We waren zo lekker aan het kaarten dat het erg laat werd: wel half tien!

Ontbijt in de Martin Buschhütte is "bis 8 Uhr", dus waren we een half uurtje eerder an het ontbijt: 7.30 ipv 8.00 uur.

Het weer is inderdaad nog belabberder dan gisteren, voonamelijk kouder. Gelukkig is er altijd wel iets te doen.

We gaan op pad richting Kreuzkogel, maar zonder Fiona die even haar dag niet heeft. Het zicht is slecht, maar het waait niet hard en er is in de nacht een hele hoop sneeuw bij gevallen. We ploegen ons naar boven door zo'n 20-30 cm nieuwe sneeuw. Dat betekent helaas wel een hoop uitglijden omdat het spoor in zulke sneeuw niet zo stevig staat.

Halverwege is het theepauze, dan verder met tussenafstand van 15-20 meter, maar uiteindelijk houdt Otto in: de sneeuw bevalt hem niet. Hij graaft in de sneeuw en laat ons zien hoe een stevige bovenlaag van 30 cm ligt op een volledig losse onderlaag: lawinegevaarlijk! Aangezien de rest van de klim alleen nog maar steiler wordt is het: "Stop". We gaan terug; de Kreuzkogel is onbereikbaar vandaag.

De afdaling is werkelijk geweldig. Ondanks het weinige relief dalen we heerlijk af door een laag van poedersneeuw die zijn weerga niet kent.

Terug in de Martin Buschhütte vinden we Fiona weer, die intussen lekker is bijgekomen. We eten een dingetje voor de lunch, en 's-middags doen we bijna hetzelfde als 's-ochtends.

Alleen: bovenaan doen we weer een lawineoefening: dit keer twee personen tegelijk zoeken. De piepers worden lekker diep weggestopt en zijn erg moeilijk te lokaliseren. Er wordt hard gegraven, maar voor het lokaliseren en opgraven van een pieper is toch al gauw 12 minuten nodig. Iedereen vermaakt zich kostelijk.

's-Avonds is het een stuk drukker nog dan de vorige avond in de hut: er komen wat mensen bij in onze kamer. Ook nederlanders.

2004-03-25 19:30, donderdag

Ontbijt om 07:00 uur, want het plan is om vanaf Martin Buschhütte via de Similaunhut naar de Similaun te gaan.

Vertrek om 08.15, aankomst 10.15 in de Similaunhut. Het weer is betrokken, en het laatste kwartiertje bij de pas waait het erg hard.

Er zijn meer groepen op weg geweest naar de Similaun maar onverricht ter zake teruggekeerd. De wind boven is te hard om de top zelf te beklimmen. Wij doen ons tegoed aan een lunch in mindere of meerdere mate.

We wachten af of de wind nog wat minder wordt, met als limiet 14.00 uur, anders wordt het echt te laat. Uiteindelijk gaan we om 13.30 uur op weg naar de Similaun. De klim is best wel zwaar en het waait nog steeds, maar iets minder dan 's-ochtends.

Bovenaan de gletscher maken we en skidepot. De wind is net-aan genoeg gaan liggen om de klim naar de top te proberen. Het kost nogal wat zweet, maar de top wordt uiteindelijk wel gehaald, hetgeen ons promoveert van semi-bikkels tot echte bikkels.

De afdaling naar beneden is door erg diepe "triebschnee"; buitengewoon zwaar. Han verdraait zijn knie licht, maar om half zes arriveren we terug in de Similaunhut.

's-Avonds na het eten (we zijn weer de enige klanten) wordt de afgelopen dag doorgesproken: we zijn allemaal een ervaring rijker over hoe we ons verhouden bij zwaardere omstandigheden.

Dan worden de beoordelingsformulieren ingevuld onder groot vermaak van de groep, en Otto blikt nog eens terug op de week.

De conclusie is dat het een hele goede introductieweek is geweest. We hebben van alles wat gehad: uitstekend weer, lawine ervaring "stop in plaats van go", slecht weer, enz.

Tot slot besluiten we Otto nog een fooi mee te geven, die we hem morgen bij het afscheid zullen overhandigen.

2004-03-26 19:00, vrijdag

De ochtend is het zelfde als de vorige: 7.00 ontbijt, buiten waait de wind en is het betrokken.

Vandaag leggen we meteen de vellen over de skis: we dalen een klein stukje af vanaf de hut (vertrek 8.00), en klimmen dan naar het Hauslabjoch.

Onderweg komen we langs de vindplaats van Ötzi, een of andere persoon die lang geleden onder het gletscherijs is geraakt en onlangs gevonden door een stel Duitsers die er 500 kiloeuro vindgeld voor willen hebben. Het toerisme van de hele streek is dankbaar op de gelegenheid ingegaan: alles is te koop, van Ötzibloed tot Ötzipetjes.

Ötzis vindplaats is vlak voor het joch. Bovenop het joch wordt nog overwogen om even een piekje mee te pakken, maar de meesten vinden het eigenlijk wel welletjes. De vellen gaan eraf, en we dalen we af door de meest heerlijke poedersneeuw die je je kunt indenken. En de zon komt toch ook weer kijken. Ongelofelijk. Zelfs Otto begint spontaan te jodelen, en hij geeft later toe al heel lang niet meer zulke afdalingen te hebben gemaakt. Een heerlijk toetje op de vakantie.

Onderaan binden we nog één keer de vellen onder voor het laatste stukje naar de piste, en dan skiën we omlaag naar Kurzras.

Daar neemt Otto de spullen weer in, en hij krijgt van ons een fooi voor de bewezen diensten. We zijn zeer over hem te spreken.

Met zijn vijven nemen we nog iets in de après-skitent die prominent op het einde van de piste aanwezig is, en dan nemen we afscheid.

Han en Fiona rijden naar Verona en doen een stukje Italië voor ze weer naar huis vliegen. Remmo rijdt naar Zug in Zwitserland om nog even een vriend op te zoeken. Heidi en Vincent blijven nog om de middag en volgende ochtend te skiën, en reizen dan met (toevallig) dezelfde trein naar huis.

Vincent Zweije <vincent@sense.xs4all.nl>